در اواسط قرن بیستم، زمانی که سینما تبدیل به بخشی از زندگی مردم شده بود و تلویزیون هم داشت جایش را در خانه‌ها باز می‌کرد، یک سوال برای خیلی‌ها مطرح شده‌ بود: آیا ‏می‌توان فیلم‌هایی را که از سینما و تلویزیون پخش می‌شوند، در خانه هم داشت تا بتوان در هر زمانی آن‌ها را دید؟ برای رسیدن به جواب این سوال، تنها چند سال صبر لازم بود.

‏سال ۱۹۷۶ ‏بود که اولین نسل دستگاه پخش ویدیوی خانگی به بازار آمد. در آن هنگام، تصاویر ویدیویی (که از این به بعد آن را ویدیو خواهیم خواند) روی نواری مغناطیسی ذخیره می‌شدند. دو بافت کلی برای نوار ویدیویی وجود داشت: بتامکس و VHS. به این ترتیب بود که ابزارهای ذخیره‌سازی تصاویر ویدیویی به خانه‌ها آمدند. حالا دیگر نه تنها می‌شد فیلم‌ها را داشت، بلکه می‌شد از روی آن‌ها کپی هم گرفت و از همه مهم‌تر، فیلم‌برداری هم کرد و روی نوار ذخیره نمود. اما این پایان کار نبود ودر اواسط دهه‌ی ۹۰ ‏میلادی، انقلاب اصلی ویدیو روی‌داد. تا پیش از این زمان، ذخیره‌سازی به حالت آنالوگ انجام می‌شد. ازآن به بعد ‏بود که ضبط تصاویر ویدیویی به حالت دیجیتال میسر شد. یعنی تصاویر ویدیویی به جای آن که به موج تبدیل شده و روی نوار مغناطیسی ذخیره شوند، به شکل داده‌هایی‌ متشکل از صفر و یک درآمده و در ابزارهای ذخیره‌سازی دیجیتال ذخیره می‌شوند. از آن هنگام تاکنون، فن‌آوری راه‌ درازی را پیموده تا این که حالا به  Blue-Ray رسیده‌ است. دیجیتالی شدن، باعث شده که حالا تصاویر ویدیویی روی کامپیوترها، پخش‌‌کننده‌های قابل حمل، ایتترنت وگوشی‌های موبایل، همه‌گیر شوند.

فناوری اطلاعات، علیرغم این واقعیت که عضوی جدید در خانواده  فناوری هاست، اما در طول سالهای اخیر تحولات زیادی را در خود شاهد بوده است. همه به یاد داریم که تا چندی پیش، اتصال به اینترنت و استفاده از آن تنها از طریق خطوط تلفن و مودمهای Dial-Up امکان پذیر بود، اما با ورود اینترنت پهن باند و پر سرعت، دنیای تبادل اطلاعات متحول شد. نیاز به تبادل سریع اطلاعات موجب شده است تا فناوریهای مرتبط با آن، در طول دهه های اخیر پیشرفت چشمگیری داشته باشد. اینترنت های XDSL و نیز فناوری وای-فای (WI-FI) و اینترنت بی سیم سهم عمده ای در ایجاد تغییرات عظیم در این بعد از دنیای اطلاعات ایجاد کرده و اکنون نیز با ورود وایمکس، جهان در آستانه تجربه ای نو در دنیای اینترنت قرار دارد.

اول اینکه چطوری کار می کنه؟
وقتی شما دستوری را در run مینویسید، سیستم عامل به دنبال آن دستور در مسیرهای زیر میگردد:
System32-windows-…
و برنامه یا دستور شما را اجرا میکند.
اگر برنامه باشد، که برنامه را اجرا میکند، اگر دستورات external داس باشد(که خودشان به صورت فایل هایی اجرایی در system32 هستند) آن دستورات در داس اجرا میشوند {یکی از نقاط اشتراک داس و cmd} ، اگر آدرس به صورت آدرسی اینترنتی (url) یا آدرسی در کامپیوتر(locall) باشد، آن پنجره را باز میکند و اگر اسم واقعی برنامه ها رو درست وارد کنید میتونید اون برنامه رو اجرا کنید. (مثلا اسم واقعی اینترنت اکسپلورر iexplor.exe هست)